<![CDATA[Indeks forum Nasze Pasieki - Protocols CISCO]]> https://naszepasieki.org/forum/ Mon, 25 May 2026 01:53:22 +0000 MyBB <![CDATA[OSPF Protokól]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=396 Sun, 08 Dec 2024 09:50:34 +0000 matt]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=396 Konfiguracja protokołu OSPF - NET ADMIN PRO

Wprowadzenie do OSPF

Protokół Open Shortest Path First należy zaliczać do tych, które mają zastosowanie w routerach wszystkich producentów urządzeń. Zastosowanie OSPF sprowadza się do małych jak i dużych przedsiębiorstw. Obecnie protokół(spośród tych należących do IGP) cieszy się dużą popularnością i jest wybierany chętnie. Praktyka wskazuję iż OSPF odpowiada za routowanie(inaczej trasowanie) pakietów w zakresie jednego systemu autonomicznego – OSPFv2 należy do ipv4 natomiast OSPFv3 służy do ipv6.

Zasada działania protokołu OSPF

Następuje poinformowanie o wszystkich podłączonych sieciach w sposób bezpośrednio. Moment prawidłowego skonfigurowania oraz uruchomienia skutkuje tym iż urządzenie(router)natychmiastowo dowiaduje się o sieciach połączonych przylegle.

Komenda:

Kod:
network

jest startem na routerze rozpoczęcia działania protokołu.

Cztery etapy działania protokołu OSPF

Etap 1

Pakiety hello – celem nawiązania sąsiedztwa urządzenie(router) przesyła pakiet hello do bezpośrednich innych routerów. Domyślny czas wysyłki wynosi 10 sekund – wysyłka jest do adresu multicastowego 224.0.0.5. Pierwszy etap uważa się zakończony jeśli zostanie dwukierunkowa komunikacja urządzeń – kiedy nastąpi wówczas pakiet hello spełnia funkcję ,,keepalive”(dzięki niej da się sprawdzić czy dalej istnieje komunikacja).

Etap 2

Pakiety LSA -router jaki został wybrany jako master zacznie synchronizację baz danych. Synchronizacja baz danych routerów trwa tak długo, aż obie będą takie same. Takie działanie jest możliwe przez komunikaty LSR oraz LSU.

Etap 3

Tworzenie baz danych – w celu skonstruowania pełnej mapy topologii, wraz z obliczeniem najkorzystniejszej trasy do wszystkich sieci docelowych router wykorzystuję bazy danych. Urządzenie(router)wysyła pakiety LSA w procesie floodingu – do każdego routera trafia pakiet LSA. Wszystkie te dane umiejscowione są w bazie danych łącze-stan i ich posiadanie umożliwia routerowi wykorzystanie algorytmu SPF celem zbudowania drzewa SPF.

Etap 4

Tworzenie tablicy routingu – algorym SPF ustala najkrótsze drogi jakie mają się znajdować w tablicy routing. Dodatkowo znajdować się w niej będą także trasy statyczne, a także takie co są połączone bezpośrednio.


[b]Rodzaje pakietów OSPF[/b]


1. Hello – pakiet odpowiada za stworzenie a także podtrzymanie bezpośredniej komunikacji z odrębnymi urządzeniami(routerami) OSPF

2. DBD – w pakiecie zawarta jest skrócona lista bazy danych

3. LSR – nazywa się żądaniem o wskazanie informacji dodatkowych o wpisie dowolnym z DBD

4. LSU – nazywa się pakietem aktualizacji jaki jest odpowiedzią na żądanie LSR

5. LSack – zatwierdza odbiór pakietu LSU



Topologie OSPF



1. Virtual Links – obszar w sesji OSPF korzystnie jest jeśli przylega w sposób bezpośredni do obszaru 0, ale są sytuację, gdy nie ma takiej możliwość. W tym celu warto wykorzystać obszary pośredniczące celem przylegania do obszaru

2.Broadcast Mutliaccess Network – sieć wielodostępowa z pewności nosi nazwę Ethernet. Istnieje dzięki tej topologii szansa na wysyłkę informacji do każdego hosta w sieci.

3. Point to Point Network – taka topologia występuje wtedy, gdy dwa routery są podłączone ze sobą przylegle.

4. Point to Multipoint Network – topologia ma miejsce w tym momencie gdy jeden interfejs jest połączony z kilkoma innymi.

5. Nonbroadcast Multiaccess Network – kiedy z jakiegoś powodu topologia point to multipoint nie daje szans na wysyłkę pakietów(multicast czy broadcast)wówczas ma się do czynienia z topologią o numerze piątym.


Przykładowa topologia protokołu OSPF


[Obrazek: 1-1.png]


Opis topologii:


Na powyższym obrazku znajdują się cztery routery – R1, R2, R3, R4. Wszystkie są podłączone do Switcha. Każdy ma swój adres IP z taką samą maską 255.255.255.0

Cel do wykonania:


1. Skonfigurowanie na każdym routerze(R1,R2,R3,R4) protokołu OSPF

2. Prawidłowa komunikacja między wszystkimi urządzeniami(R1,R2,R3,R4)

3. Wykazanie sąsiadów na każdym z trzech routerów(R1,R2,R3,R4)

Konfiguracje routerów

R1
Kod:
Router(config-if)#interface FE0/0
Router(config-if)#ip address 172.16.10.1 255.255.255.0
Router(config-if)#no shutdown
!przypisanie adresu IP do interfejsu i uruchomienie go!
Router(config-if)#
%LINK-5-CHANGED: Interface FastEthernet0/0, changed state to up
%LINEPROTO-5-UPDOWN: Line protocol on Interface FastEthernet0/0, changed state to up
Router(config-if)#exit
Router(config)#router ospf 1
Router(config-router)#router-id 1.1.1.1
Router(config-router)#network 172.16.10.1 0.0.0.255 area 0
!uruchomienie protokolu ospf, następnie wskaznie ID, a na koniec określenie sieci z maską odwrotną w obszarze 0!

R2
Kod:
Router(config)#int fastEthernet 0/0
Router(config-if)#ip address 172.16.10.3 255.255.255.0
Router(config-if)#no shutdown
!przypisanie adresu IP do interfejsu i uruchomienie go!
Router(config-if)#
%LINK-5-CHANGED: Interface FastEthernet0/0, changed state to up
%LINEPROTO-5-UPDOWN: Line protocol on Interface FastEthernet0/0, changed state to up
Router(config-if)#exit
Router(config)#router ospf 1
Router(config-router)#router-id 2.2.2.2
Router(config-router)#network 172.16.10.3 0.0.0.255 area 0
!uruchomienie protokolu ospf, następnie wskaznie ID, a na koniec określenie sieci z maską odwrotną w obszarze 0!

R3
Kod:
Router(config)#int fastEthernet 0/0
Router(config-if)#ip address 172.16.10.2 255.255.255.0
Router(config-if)#no shutdown
!przypisanie adresu IP do interfejsu i uruchomienie go!
Router(config-if)#
%LINK-5-CHANGED: Interface FastEthernet0/0, changed state to up
%LINEPROTO-5-UPDOWN: Line protocol on Interface FastEthernet0/0, changed state to up
Router(config)#exit
Router#
%SYS-5-CONFIG_I: Configured from console by console
Router#en
Router#conf t
Enter configuration commands, one per line.  End with CNTL/Z.
Router(config)#router ospf 1
Router(config-router)#router-id 3.3.3.3
Router(config-router)#network 172.16.10.2 0.0.0.255 area 0
!uruchomienie protokolu ospf, następnie wskaznie ID, a na koniec określenie sieci z maską odwrotną w obszarze 0!

R4
Kod:
Router>en
Router#conf t
Enter configuration commands, one per line.  End with CNTL/Z.
Router(config)#int fastEthernet0/0
Router(config-if)#ip address 172.16.10.4 255.255.255.0
Router(config-if)#no shutdown
!przypisanie adresu IP do interfejsu i uruchomienie go!
Router(config-if)#
%LINK-5-CHANGED: Interface FastEthernet0/0, changed state to up
%LINEPROTO-5-UPDOWN: Line protocol on Interface FastEthernet0/0, changed state to up
Router(config-if)#exit
Router(config)#router ospf 1
Router(config-router)#router-id 4.4.4.4
Router(config-router)#network 172.16.10.4 0.0.0.255 area 0
!uruchomienie protokolu ospf, następnie wskaznie ID, a na koniec określenie sieci z maską odwrotną w obszarze 0!

Podsumowanie po konfiguracji protokołu OSPF


Prawidłowa komunikacja wszystkich routerów



[Obrazek: 2-1-1024x594.png]

Relacje sąsiedztwa nawiązana dla każdego routera

[Obrazek: 3-1-1024x564.png]
]]> Konfiguracja protokołu OSPF - NET ADMIN PRO

Wprowadzenie do OSPF

Protokół Open Shortest Path First należy zaliczać do tych, które mają zastosowanie w routerach wszystkich producentów urządzeń. Zastosowanie OSPF sprowadza się do małych jak i dużych przedsiębiorstw. Obecnie protokół(spośród tych należących do IGP) cieszy się dużą popularnością i jest wybierany chętnie. Praktyka wskazuję iż OSPF odpowiada za routowanie(inaczej trasowanie) pakietów w zakresie jednego systemu autonomicznego – OSPFv2 należy do ipv4 natomiast OSPFv3 służy do ipv6.

Zasada działania protokołu OSPF

Następuje poinformowanie o wszystkich podłączonych sieciach w sposób bezpośrednio. Moment prawidłowego skonfigurowania oraz uruchomienia skutkuje tym iż urządzenie(router)natychmiastowo dowiaduje się o sieciach połączonych przylegle.

Komenda:

Kod:
network

jest startem na routerze rozpoczęcia działania protokołu.

Cztery etapy działania protokołu OSPF

Etap 1

Pakiety hello – celem nawiązania sąsiedztwa urządzenie(router) przesyła pakiet hello do bezpośrednich innych routerów. Domyślny czas wysyłki wynosi 10 sekund – wysyłka jest do adresu multicastowego 224.0.0.5. Pierwszy etap uważa się zakończony jeśli zostanie dwukierunkowa komunikacja urządzeń – kiedy nastąpi wówczas pakiet hello spełnia funkcję ,,keepalive”(dzięki niej da się sprawdzić czy dalej istnieje komunikacja).

Etap 2

Pakiety LSA -router jaki został wybrany jako master zacznie synchronizację baz danych. Synchronizacja baz danych routerów trwa tak długo, aż obie będą takie same. Takie działanie jest możliwe przez komunikaty LSR oraz LSU.

Etap 3

Tworzenie baz danych – w celu skonstruowania pełnej mapy topologii, wraz z obliczeniem najkorzystniejszej trasy do wszystkich sieci docelowych router wykorzystuję bazy danych. Urządzenie(router)wysyła pakiety LSA w procesie floodingu – do każdego routera trafia pakiet LSA. Wszystkie te dane umiejscowione są w bazie danych łącze-stan i ich posiadanie umożliwia routerowi wykorzystanie algorytmu SPF celem zbudowania drzewa SPF.

Etap 4

Tworzenie tablicy routingu – algorym SPF ustala najkrótsze drogi jakie mają się znajdować w tablicy routing. Dodatkowo znajdować się w niej będą także trasy statyczne, a także takie co są połączone bezpośrednio.


[b]Rodzaje pakietów OSPF[/b]


1. Hello – pakiet odpowiada za stworzenie a także podtrzymanie bezpośredniej komunikacji z odrębnymi urządzeniami(routerami) OSPF

2. DBD – w pakiecie zawarta jest skrócona lista bazy danych

3. LSR – nazywa się żądaniem o wskazanie informacji dodatkowych o wpisie dowolnym z DBD

4. LSU – nazywa się pakietem aktualizacji jaki jest odpowiedzią na żądanie LSR

5. LSack – zatwierdza odbiór pakietu LSU



Topologie OSPF



1. Virtual Links – obszar w sesji OSPF korzystnie jest jeśli przylega w sposób bezpośredni do obszaru 0, ale są sytuację, gdy nie ma takiej możliwość. W tym celu warto wykorzystać obszary pośredniczące celem przylegania do obszaru

2.Broadcast Mutliaccess Network – sieć wielodostępowa z pewności nosi nazwę Ethernet. Istnieje dzięki tej topologii szansa na wysyłkę informacji do każdego hosta w sieci.

3. Point to Point Network – taka topologia występuje wtedy, gdy dwa routery są podłączone ze sobą przylegle.

4. Point to Multipoint Network – topologia ma miejsce w tym momencie gdy jeden interfejs jest połączony z kilkoma innymi.

5. Nonbroadcast Multiaccess Network – kiedy z jakiegoś powodu topologia point to multipoint nie daje szans na wysyłkę pakietów(multicast czy broadcast)wówczas ma się do czynienia z topologią o numerze piątym.


Przykładowa topologia protokołu OSPF


[Obrazek: 1-1.png]


Opis topologii:


Na powyższym obrazku znajdują się cztery routery – R1, R2, R3, R4. Wszystkie są podłączone do Switcha. Każdy ma swój adres IP z taką samą maską 255.255.255.0

Cel do wykonania:


1. Skonfigurowanie na każdym routerze(R1,R2,R3,R4) protokołu OSPF

2. Prawidłowa komunikacja między wszystkimi urządzeniami(R1,R2,R3,R4)

3. Wykazanie sąsiadów na każdym z trzech routerów(R1,R2,R3,R4)

Konfiguracje routerów

R1
Kod:
Router(config-if)#interface FE0/0
Router(config-if)#ip address 172.16.10.1 255.255.255.0
Router(config-if)#no shutdown
!przypisanie adresu IP do interfejsu i uruchomienie go!
Router(config-if)#
%LINK-5-CHANGED: Interface FastEthernet0/0, changed state to up
%LINEPROTO-5-UPDOWN: Line protocol on Interface FastEthernet0/0, changed state to up
Router(config-if)#exit
Router(config)#router ospf 1
Router(config-router)#router-id 1.1.1.1
Router(config-router)#network 172.16.10.1 0.0.0.255 area 0
!uruchomienie protokolu ospf, następnie wskaznie ID, a na koniec określenie sieci z maską odwrotną w obszarze 0!

R2
Kod:
Router(config)#int fastEthernet 0/0
Router(config-if)#ip address 172.16.10.3 255.255.255.0
Router(config-if)#no shutdown
!przypisanie adresu IP do interfejsu i uruchomienie go!
Router(config-if)#
%LINK-5-CHANGED: Interface FastEthernet0/0, changed state to up
%LINEPROTO-5-UPDOWN: Line protocol on Interface FastEthernet0/0, changed state to up
Router(config-if)#exit
Router(config)#router ospf 1
Router(config-router)#router-id 2.2.2.2
Router(config-router)#network 172.16.10.3 0.0.0.255 area 0
!uruchomienie protokolu ospf, następnie wskaznie ID, a na koniec określenie sieci z maską odwrotną w obszarze 0!

R3
Kod:
Router(config)#int fastEthernet 0/0
Router(config-if)#ip address 172.16.10.2 255.255.255.0
Router(config-if)#no shutdown
!przypisanie adresu IP do interfejsu i uruchomienie go!
Router(config-if)#
%LINK-5-CHANGED: Interface FastEthernet0/0, changed state to up
%LINEPROTO-5-UPDOWN: Line protocol on Interface FastEthernet0/0, changed state to up
Router(config)#exit
Router#
%SYS-5-CONFIG_I: Configured from console by console
Router#en
Router#conf t
Enter configuration commands, one per line.  End with CNTL/Z.
Router(config)#router ospf 1
Router(config-router)#router-id 3.3.3.3
Router(config-router)#network 172.16.10.2 0.0.0.255 area 0
!uruchomienie protokolu ospf, następnie wskaznie ID, a na koniec określenie sieci z maską odwrotną w obszarze 0!

R4
Kod:
Router>en
Router#conf t
Enter configuration commands, one per line.  End with CNTL/Z.
Router(config)#int fastEthernet0/0
Router(config-if)#ip address 172.16.10.4 255.255.255.0
Router(config-if)#no shutdown
!przypisanie adresu IP do interfejsu i uruchomienie go!
Router(config-if)#
%LINK-5-CHANGED: Interface FastEthernet0/0, changed state to up
%LINEPROTO-5-UPDOWN: Line protocol on Interface FastEthernet0/0, changed state to up
Router(config-if)#exit
Router(config)#router ospf 1
Router(config-router)#router-id 4.4.4.4
Router(config-router)#network 172.16.10.4 0.0.0.255 area 0
!uruchomienie protokolu ospf, następnie wskaznie ID, a na koniec określenie sieci z maską odwrotną w obszarze 0!

Podsumowanie po konfiguracji protokołu OSPF


Prawidłowa komunikacja wszystkich routerów



[Obrazek: 2-1-1024x594.png]

Relacje sąsiedztwa nawiązana dla każdego routera

[Obrazek: 3-1-1024x564.png]
]]> <![CDATA[IP – (ang. Internet Protocol.)]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=364 Thu, 11 Jul 2024 11:17:24 +0000 matt]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=364 Protokół internetowy (IP) to protokół komunikacyjny warstwy sieciowej w pakiecie protokołów internetowych służący do przekazywania datagramów przez granice sieci. Jego funkcja routingu umożliwia pracę z Internetem i zasadniczo ustanawia Internet.

Protokół IP ma za zadanie dostarczanie pakietów z hosta źródłowego do hosta docelowego wyłącznie na podstawie adresów IP w nagłówkach pakietów. W tym celu protokół IP definiuje struktury pakietów, które hermetyzują dane, które mają zostać dostarczone. Definiuje również metody adresowania, które są używane do oznaczania datagramu informacjami źródłowymi i docelowymi.

IP była bezpołączeniową usługą datagramową w oryginalnym programie kontroli transmisji wprowadzonym przez Vinta Cerfa i Boba Kahna w 1974 roku, która została uzupełniona o usługę zorientowaną na połączenie, która stała się podstawą protokołu TCP (Transmission Control Protocol). Dlatego pakiet protokołów internetowych jest często określany jako TCP/IP.

Pierwsza główna wersja protokołu IP, Internet Protocol version 4 (IPv4), jest dominującym protokołem Internetu. Jego następcą jest protokół internetowy w wersji 6 (IPv6), który jest coraz częściej wdrażany w publicznym Internecie od około 200 roku]]> Protokół internetowy (IP) to protokół komunikacyjny warstwy sieciowej w pakiecie protokołów internetowych służący do przekazywania datagramów przez granice sieci. Jego funkcja routingu umożliwia pracę z Internetem i zasadniczo ustanawia Internet.

Protokół IP ma za zadanie dostarczanie pakietów z hosta źródłowego do hosta docelowego wyłącznie na podstawie adresów IP w nagłówkach pakietów. W tym celu protokół IP definiuje struktury pakietów, które hermetyzują dane, które mają zostać dostarczone. Definiuje również metody adresowania, które są używane do oznaczania datagramu informacjami źródłowymi i docelowymi.

IP była bezpołączeniową usługą datagramową w oryginalnym programie kontroli transmisji wprowadzonym przez Vinta Cerfa i Boba Kahna w 1974 roku, która została uzupełniona o usługę zorientowaną na połączenie, która stała się podstawą protokołu TCP (Transmission Control Protocol). Dlatego pakiet protokołów internetowych jest często określany jako TCP/IP.

Pierwsza główna wersja protokołu IP, Internet Protocol version 4 (IPv4), jest dominującym protokołem Internetu. Jego następcą jest protokół internetowy w wersji 6 (IPv6), który jest coraz częściej wdrażany w publicznym Internecie od około 200 roku]]> <![CDATA[RARP Protocol (ang. Reverse Address Resolution Protocol)]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=363 Thu, 11 Jul 2024 11:06:04 +0000 matt]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=363 RARP Protocol (ang. Reverse Address Resolution Protocol) 

Służy on do odwzorowywania adresów sprzętowych na adresy IPv4. Używa się go czasami w razie uruchamiania węzła sieci, w którym nie ma napędu dysków.]]> RARP Protocol (ang. Reverse Address Resolution Protocol) 

Służy on do odwzorowywania adresów sprzętowych na adresy IPv4. Używa się go czasami w razie uruchamiania węzła sieci, w którym nie ma napędu dysków.]]> <![CDATA[ARP Protocol (ang. Address Resolution Protocol)]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=362 Thu, 11 Jul 2024 11:05:05 +0000 matt]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=362 ARP Protocol (ang. Address Resolution Protocol) 

Protokół ten służy do odwzorowywania adresów IPv4 na adresy sprzętowe (tj. adresy Ethernetu).
Ten protokół jest zazwyczaj używany w sieciach, w których stosuje się rozgłaszanie, tj. Ethernet, Token Ring i FDDI, 
lecz nie jest potrzebny w sieciach o połączeniach dwupunktowych.]]> ARP Protocol (ang. Address Resolution Protocol) 

Protokół ten służy do odwzorowywania adresów IPv4 na adresy sprzętowe (tj. adresy Ethernetu).
Ten protokół jest zazwyczaj używany w sieciach, w których stosuje się rozgłaszanie, tj. Ethernet, Token Ring i FDDI, 
lecz nie jest potrzebny w sieciach o połączeniach dwupunktowych.]]> <![CDATA[IGMP Protocol (ang. Internet Group Management Protocol)]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=361 Thu, 11 Jul 2024 11:03:54 +0000 matt]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=361 IGMP (ang. Internet Group Management Protocol) Protokół ten obsługuje rozsyłanie grupowe (ang. multicasting), które jest dodatkową możliwością w razie korzystania z protokołu IPv4.]]> IGMP (ang. Internet Group Management Protocol) Protokół ten obsługuje rozsyłanie grupowe (ang. multicasting), które jest dodatkową możliwością w razie korzystania z protokołu IPv4.]]> <![CDATA[ICMP Protocol (ang. Internet Control Message Protocol)]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=360 Thu, 11 Jul 2024 11:02:42 +0000 matt]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=360 ICMP Protocol (ang. Internet Control Message Protocol) Obsługuje on komunikaty o błędach i informacje sterujące przesyłane miedzy ruterami a stacjami. Te komunikaty są zazwyczaj generowane i przetwarzane przez oprogramowanie sieciowe protokołów TCP/IP, nie zaś przez procesy użytkownika. Istnieje też oprogramowanie użytkowe, które używa protokołu ICMP (np. Program ping).]]> ICMP Protocol (ang. Internet Control Message Protocol) Obsługuje on komunikaty o błędach i informacje sterujące przesyłane miedzy ruterami a stacjami. Te komunikaty są zazwyczaj generowane i przetwarzane przez oprogramowanie sieciowe protokołów TCP/IP, nie zaś przez procesy użytkownika. Istnieje też oprogramowanie użytkowe, które używa protokołu ICMP (np. Program ping).]]> <![CDATA[UDP Protocol (ang. User Datagram Protocol)]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=359 Thu, 11 Jul 2024 11:01:30 +0000 matt]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=359 UDP Protocol (ang. User Datagram Protocol) Jest protokołem obsługi bezpołączeniowej procesów użytkownika. W odróżnieniu od protokołu TCP, który jest niezawodny, protokół UDP nie daje gwarancji, ze datagramy UDP zawsze dotrą do wyznaczonego celu. Tak jak protokół TCP, również on może korzystać z IPv4 albo IPv6.]]> UDP Protocol (ang. User Datagram Protocol) Jest protokołem obsługi bezpołączeniowej procesów użytkownika. W odróżnieniu od protokołu TCP, który jest niezawodny, protokół UDP nie daje gwarancji, ze datagramy UDP zawsze dotrą do wyznaczonego celu. Tak jak protokół TCP, również on może korzystać z IPv4 albo IPv6.]]> <![CDATA[TCP Protocol (ang Transmission Control Protocol )]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=358 Thu, 11 Jul 2024 11:00:02 +0000 matt]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=358 TCP Protokół ( ang. Transmission Control Protocol ) sterowania transmisją jest protokołem obsługi połączeniowej procesu użytkownika, umożliwiającym niezawodne i w pełni dwukierunkowe przesyłanie strumienia bajtów. Do zadań tego protokołu należy potwierdzenie, uwzględnienie czasu oczekiwania, dokonywanie retransmisji itp. Protokół TCP może korzystać z IPv4 albo IPv6.]]> TCP Protokół ( ang. Transmission Control Protocol ) sterowania transmisją jest protokołem obsługi połączeniowej procesu użytkownika, umożliwiającym niezawodne i w pełni dwukierunkowe przesyłanie strumienia bajtów. Do zadań tego protokołu należy potwierdzenie, uwzględnienie czasu oczekiwania, dokonywanie retransmisji itp. Protokół TCP może korzystać z IPv4 albo IPv6.]]> <![CDATA[VTP ( VLAN trunking protocol )]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=354 Sat, 15 Jun 2024 09:44:05 +0000 matt]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=354 VTP ( VLAN trunking protocol ) - automatycznie kopiuje utworzone vlany w sieci o ile zostanie zaimplementowany VTP w jednym z routerow jako server a na innych jako client

configuracja server VTP
show vtp status
vtp domain ............. ( zamiast kropek zastepujemy nazwa )
vtp password  .......... ( ustawiamy haslo ) 

( rys 2 )


Tryb clienta uruchamiamy komenda

vtp mode client
vtp domain ..... z nazwa nadana wczesniej
vtp password ....... haslo takie same jak wczesniejskonfigurowane w server vtp

show vlan - pokaze ze dane o sieciach zostaly przewkazane , lecz porty trzeba sobie dopisac do poszczegolnych vilanow oddzielnie  , nie zapominac o utworzeniu polaczenia TRUNK miedzy nowymi switchami !!]]> VTP ( VLAN trunking protocol ) - automatycznie kopiuje utworzone vlany w sieci o ile zostanie zaimplementowany VTP w jednym z routerow jako server a na innych jako client

configuracja server VTP
show vtp status
vtp domain ............. ( zamiast kropek zastepujemy nazwa )
vtp password  .......... ( ustawiamy haslo ) 

( rys 2 )


Tryb clienta uruchamiamy komenda

vtp mode client
vtp domain ..... z nazwa nadana wczesniej
vtp password ....... haslo takie same jak wczesniejskonfigurowane w server vtp

show vlan - pokaze ze dane o sieciach zostaly przewkazane , lecz porty trzeba sobie dopisac do poszczegolnych vilanow oddzielnie  , nie zapominac o utworzeniu polaczenia TRUNK miedzy nowymi switchami !!]]> <![CDATA[BGP Protokół - Podstawy i najlepsze praktyki]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=351 Thu, 30 May 2024 16:36:39 +0000 matt]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=351 https://www.cisco.com/web/offer/emea/324...rkshop.pdf Polecam jednak przeczytac poonizsze objasnienie.

BGP (ang. Border Gateway Protocol) – zewnętrzny protokół trasowania (routingu). BGP w wersji czwartej jest podstawą działania współczesnego Internetu. Istnieje wiele rozszerzeń BGP stosowanych przy implementacji MPLS VPN, IPv6 czy Multicast VPN.

Jest protokołem wektora ścieżki umożliwiającym tworzenie niezapętlonych ścieżek pomiędzy różnymi systemami autonomicznymi. Obecny otwarty standard protokołu BGP jest opisany w dokumentach RFC 4271 i 1771. Protokół ten nie używa tradycyjnych metryk – analogiczną funkcję (determinanty wyboru trasy) pełnią atrybuty i algorytm wyboru. BGP pozwala na pełną redundancję w połączeniu z Internetem, jest również używany do połączenia dwóch systemów autonomicznych, do wymiany ruchu między tymi systemami.

Podstawą funkcjonowania BGP jest system autonomiczny, (ang. Autonomous System, AS), czyli sieć lub grupa sieci pod wspólną administracją i ze wspólną polityką trasowania. Systemy autonomiczne identyfikowane są za pomocą numerów, zwanych numerami AS, które przyznawane są przez organizację RIR (w Europie i części Azji jest to RIPE NCC). Protokół BGP w wersji oryginalnej zakładał dwubajtowe numery AS (16 bit), co ze względu na ich ograniczoną liczbę (65536) stanowiło poważniejsze ograniczenie rozwoju Internetu niż brak numerów IP. W 2007 roku wprowadzono numery AS o długości 4 bajtów (32 bit), przez co powiększono znacznie przestrzeń dostępnej numeracji. Implementacja 32 bitowego ASN jest rozwiązana za pomocą dodatkowych atrybutów, przez co jest kompatybilna ze starszym formatem i nie wymagała wymiany oprogramowania na wszystkich routerach.

Możemy rozróżnić EBGP (ang. exterior), gdy mamy sesję między dwoma różnymi AS oraz IBGP (ang. interior), gdy sesja BGP nawiązana jest między dwoma routerami brzegowymi w obrębie jednego AS. Protokół wymiany informacji przez routery IBGP oraz EBGP jest taki sam, natomiast routery inaczej interpretują trasy otrzymane poprzez protokół BGP z własnego lub obcego systemu autonomicznego. Trasy otrzymane przy użyciu BGP od routerów znajdujących się w tym samym systemie autonomicznym (IBGP) mają zazwyczaj bardzo niski priorytet. Pozwala to na stosowanie wewnętrznych protokołów routingu (IGP) do optymalizacji tras wewnątrz systemu autonomicznego. W implementacjach stosujących tzw. dystans administracyjny, czyli parametr określający priorytet ważności tras otrzymanych za pośrednictwem danego źródła (protokołu routingu), przejawia się to domyślnym ustawieniem dystansu dla EBGP na 20 (wysoki priorytet), a dla IBGP na 200 (bardzo niski priorytet). Routery również ustawiają w różny sposób atrybuty tras przy wysyłaniu aktualizacji przez IBGP lub EBGP[1].

Sesje mogą być zestawione pomiędzy routerami bezpośrednio połączonymi (standardowo na stykach Internetowych) lub pomiędzy zdalnymi routerami (BGP multihop). Sesje multihop są naturalne dla IBGP, w połączeniach zewnętrznych (EBGP) są rzadziej używane, gdyż najczęściej do prawidłowego działania wymagają wsparcia innych protokołów trasowania dynamicznego bądź też trasowania statycznego. Wynika to z konieczności uzyskania komunikacji na poziomie protokołu TCP z sąsiednim routerem EBGP, w przypadku braku trasy pochodzącej z innego źródła nie ma możliwości zestawienia sesji BGP.

Każdy system autonomiczny może rozgłaszać pewną liczbę adresów IP zgrupowanych w prefiksy. Np. www.onet.pl ma adres IP 213.180.130.200, Onet.pl rozgłasza prefiks 213.180.128.0/21 (czyli zakres IP 213.180.128.0-213.180.135.255) pod AS o numerze 12990. Liczba prefiksów w Internecie cały czas rośnie wraz z liczbą użytych adresów i wyczerpywaniem się adresacji (potrzeba dzielenia bloków adresowych na mniejsze), w kwietniu 2011 prefiksów w tablicy routingu było już 350000 a w maju 2013 już 450000.

BGP używa się typowo jako protokołu routingu w sieci posiadającej styki internetowe z 2 (lub więcej) dostawcami Internetu. BGP jest protokołem o długim czasie zbieżności (pobranie pełnej tablicy routingu Internetu może potrwać wiele godzin, jak również rozpowszechnienie nowego wpisu z tablicy routingu w całej sieci).


Link do dokumentu tutaj https://www.cisco.com/web/offer/emea/324...rkshop.pdf]]> https://www.cisco.com/web/offer/emea/324...rkshop.pdf Polecam jednak przeczytac poonizsze objasnienie.

BGP (ang. Border Gateway Protocol) – zewnętrzny protokół trasowania (routingu). BGP w wersji czwartej jest podstawą działania współczesnego Internetu. Istnieje wiele rozszerzeń BGP stosowanych przy implementacji MPLS VPN, IPv6 czy Multicast VPN.

Jest protokołem wektora ścieżki umożliwiającym tworzenie niezapętlonych ścieżek pomiędzy różnymi systemami autonomicznymi. Obecny otwarty standard protokołu BGP jest opisany w dokumentach RFC 4271 i 1771. Protokół ten nie używa tradycyjnych metryk – analogiczną funkcję (determinanty wyboru trasy) pełnią atrybuty i algorytm wyboru. BGP pozwala na pełną redundancję w połączeniu z Internetem, jest również używany do połączenia dwóch systemów autonomicznych, do wymiany ruchu między tymi systemami.

Podstawą funkcjonowania BGP jest system autonomiczny, (ang. Autonomous System, AS), czyli sieć lub grupa sieci pod wspólną administracją i ze wspólną polityką trasowania. Systemy autonomiczne identyfikowane są za pomocą numerów, zwanych numerami AS, które przyznawane są przez organizację RIR (w Europie i części Azji jest to RIPE NCC). Protokół BGP w wersji oryginalnej zakładał dwubajtowe numery AS (16 bit), co ze względu na ich ograniczoną liczbę (65536) stanowiło poważniejsze ograniczenie rozwoju Internetu niż brak numerów IP. W 2007 roku wprowadzono numery AS o długości 4 bajtów (32 bit), przez co powiększono znacznie przestrzeń dostępnej numeracji. Implementacja 32 bitowego ASN jest rozwiązana za pomocą dodatkowych atrybutów, przez co jest kompatybilna ze starszym formatem i nie wymagała wymiany oprogramowania na wszystkich routerach.

Możemy rozróżnić EBGP (ang. exterior), gdy mamy sesję między dwoma różnymi AS oraz IBGP (ang. interior), gdy sesja BGP nawiązana jest między dwoma routerami brzegowymi w obrębie jednego AS. Protokół wymiany informacji przez routery IBGP oraz EBGP jest taki sam, natomiast routery inaczej interpretują trasy otrzymane poprzez protokół BGP z własnego lub obcego systemu autonomicznego. Trasy otrzymane przy użyciu BGP od routerów znajdujących się w tym samym systemie autonomicznym (IBGP) mają zazwyczaj bardzo niski priorytet. Pozwala to na stosowanie wewnętrznych protokołów routingu (IGP) do optymalizacji tras wewnątrz systemu autonomicznego. W implementacjach stosujących tzw. dystans administracyjny, czyli parametr określający priorytet ważności tras otrzymanych za pośrednictwem danego źródła (protokołu routingu), przejawia się to domyślnym ustawieniem dystansu dla EBGP na 20 (wysoki priorytet), a dla IBGP na 200 (bardzo niski priorytet). Routery również ustawiają w różny sposób atrybuty tras przy wysyłaniu aktualizacji przez IBGP lub EBGP[1].

Sesje mogą być zestawione pomiędzy routerami bezpośrednio połączonymi (standardowo na stykach Internetowych) lub pomiędzy zdalnymi routerami (BGP multihop). Sesje multihop są naturalne dla IBGP, w połączeniach zewnętrznych (EBGP) są rzadziej używane, gdyż najczęściej do prawidłowego działania wymagają wsparcia innych protokołów trasowania dynamicznego bądź też trasowania statycznego. Wynika to z konieczności uzyskania komunikacji na poziomie protokołu TCP z sąsiednim routerem EBGP, w przypadku braku trasy pochodzącej z innego źródła nie ma możliwości zestawienia sesji BGP.

Każdy system autonomiczny może rozgłaszać pewną liczbę adresów IP zgrupowanych w prefiksy. Np. www.onet.pl ma adres IP 213.180.130.200, Onet.pl rozgłasza prefiks 213.180.128.0/21 (czyli zakres IP 213.180.128.0-213.180.135.255) pod AS o numerze 12990. Liczba prefiksów w Internecie cały czas rośnie wraz z liczbą użytych adresów i wyczerpywaniem się adresacji (potrzeba dzielenia bloków adresowych na mniejsze), w kwietniu 2011 prefiksów w tablicy routingu było już 350000 a w maju 2013 już 450000.

BGP używa się typowo jako protokołu routingu w sieci posiadającej styki internetowe z 2 (lub więcej) dostawcami Internetu. BGP jest protokołem o długim czasie zbieżności (pobranie pełnej tablicy routingu Internetu może potrwać wiele godzin, jak również rozpowszechnienie nowego wpisu z tablicy routingu w całej sieci).


Link do dokumentu tutaj https://www.cisco.com/web/offer/emea/324...rkshop.pdf]]> <![CDATA[QoS - Quality of Service (QoS)]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=347 Wed, 01 May 2024 08:08:19 +0000 matt]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=347 Quality of Service (QoS) to kluczowy element w dziedzinie telekomunikacji, a zwłaszcza w sieciach komputerowych. Jest to zestaw technik i procedur, które pozwalają na zarządzanie przepływem danych w sieci w taki sposób, aby zapewnić określonym usługom lub aplikacjom priorytetowy dostęp do zasobów sieciowych.

QoS ma na celu minimalizację opóźnień, straty pakietów, fluktuacji przepustowości i innych problemów mogących wystąpić w sieci. Dzięki QoS możemy zapewnić stabilne i niezawodne działanie aplikacji wymagających szybkiego i nieprzerwanego przesyłania danych, takich jak video-konferencje, gry online czy usługi strumieniowania wideo.

Procedury QoS polegają na nadawaniu pakietom danych różnych priorytetów w zależności od ich charakteru i wymagań aplikacji. Dzięki temu możliwe jest skierowanie pakietów o najwyższym priorytecie przez sieć w pierwszej kolejności, co pozytywnie wpływa na jakość transmisji danych. Oznacza to, że nawet przy dużym obciążeniu sieci, ważne transmisje nie zostaną opóźnione lub utracone.

Wprowadzenie do QoS – Wyjaśnienie, Definicja i Ważność
QoS (Quality of Service), czyli jakość usług, to pojęcie powszechnie stosowane w dziedzinie telekomunikacji. Oznacza ono zestaw technik i mechanizmów mających na celu zapewnienie odpowiedniej jakości transmisji danych, głosu i wideo w sieciach komunikacyjnych. QoS jest szczególnie istotne w przypadku korzystania z usług w czasie rzeczywistym, takich jak wideokonferencje, strumieniowe przesyłanie danych czy VoIP.

Główną ideą QoS jest zapewnienie priorytetowego traktowania określonych rodzajów ruchu sieciowego w celu zminimalizowania opóźnień, strat pakietów i jitteru. Dzięki temu możliwe jest utrzymanie wysokiej jakości usług, nawet w przypadku dużej obciążenia sieci.

Definicja QoS
QoS jest zbiorem technik i mechanizmów, które pozwalają na kontrolę i zarządzanie ruchem w sieciach komunikacyjnych. Główne cele QoS to zapewnienie minimalnego opóźnienia, jak również maksymalnej przepustowości i niezawodności.

W celu osiągnięcia tych celów, QoS korzysta ze strategii, takich jak priorytetyzacja ruchu, rezerwacja zasobów, kontroli przepustowości i zarządzania kolejkami. Dzięki tym technikom możliwe jest zaspokojenie wymagań różnych rodzajów ruchu sieciowego.

Ważność QoS
QoS ma kluczowe znaczenie w dzisiejszych sieciach komunikacyjnych, zwłaszcza w kontekście rosnącej liczby aplikacji i usług korzystających z sieci w czasie rzeczywistym. Bez odpowiedniej jakości usług, użytkownicy doświadczają opóźnień, pogorszenia jakości wideo i dźwięku, a nawet rozłączeń.

Przykładami usług, które wymagają wysokiej jakości transmisji danych, są telefonia VoIP, wideokonferencje, strumieniowe przesyłanie wideo, czy nawet prosty przesył tekstu w czasie rzeczywistym. Bez QoS te usługi mogą być niedostępne lub oferować zadowalające wyniki.

Dlatego QoS jest nieodzownym elementem dla operatorów sieci, dostawców usług internetowych i innych firm zajmujących się przesyłaniem danych. Pozwala ono na zapewnienie wysokiej jakości usług i zadowolenia klientów, a jednocześnie optymalizację wykorzystania zasobów sieciowych.

Podsumowując, QoS to niezbędny element sieci komunikacyjnych, który pozwala na zapewnienie odpowiedniej jakości usług w czasie rzeczywistym. Dzięki zastosowaniu różnych technik i mechanizmów, QoS minimalizuje opóźnienia, straty pakietów i jitter, poprawiając jakość i dostępność usług dla użytkowników.

Czym jest Quality of Service (QoS)?
Quality of Service (QoS) to zestaw technik i mechanizmów używanych w sieciach komputerowych w celu zarządzania i kontrolowania jakości transmisji danych. QoS ma na celu zapewnienie priorytetowego dostępu do sieci i zasobów sieciowych dla określonych aplikacji, urządzeń lub użytkowników. Dzięki QoS można kontrolować przepływność danych, opóźnienia, straty pakietów i inne parametry. Jest to szczególnie ważne w przypadku aplikacji wymagających niskiego opóźnienia, takich jak wideokonferencje czy gry online.

Jak działa QoS?
QoS działa poprzez nadawanie priorytetów różnym typom ruchu sieciowego. Klasom ruchu przydzielane są różne poziomy priorytetów, na podstawie których sieć decyduje, jak alokować zasoby i przetwarzać dane. Można używać różnych mechanizmów QoS, takich jak:

Kontrola przepływu – zapobiega przeciążeniu sieci, regulując tempo przesyłania danych
Kolejkowanie – gromadzi pakiety w kolejkach i przetwarza je zgodnie z ich priorytetem
Priorytetyzacja – nadaje priorytety różnym rodzajom ruchu, takim jak głosowy, wideo czy transmisja danych
Limitowanie pasma – ogranicza maksymalną przepustowość dla określonych rodzajów ruchu

Zastosowanie QoS
QoS jest stosowane w różnych typach sieci, w tym w sieciach lokalnych (LAN), sieciach rozległych (WAN) oraz w sieciach bezprzewodowych. Jest szczególnie przydatne w przypadku sieci o ograniczonym pasmie, gdzie ważne jest skuteczne zarządzanie przepływem danych. QoS jest również używane w chmurze obliczeniowej, w celu zapewnienia spójnej i wysokiej jakości usług dla różnych aplikacji. Dzięki QoS możliwe jest zastosowanie różnych scenariuszy priorytetów, zależnie od potrzeb użytkownika.

Korzyści QoS
Zapewnienie wysokiej jakości usług (QoS)
Zminimalizowanie opóźnień i strat pakietów
Zarządzanie pasmem w celu uniknięcia przeciążeń sieci
Priorytetyzacja ruchu zgodnie z wymaganiami aplikacji
Wniosek

Quality of Service (QoS) jest istotnym elementem w zarządzaniu sieciami komputerowymi. Dzięki QoS można zapewnić wysoką jakość usług, minimalizować opóźnienia i straty, a także kontrolować przepływ danych. Jest to szczególnie ważne w przypadku aplikacji wymagających niskiego opóźnienia i wysokiej jakości transmisji, takich jak wideokonferencje czy gry online. Dlatego QoS jest szeroko stosowane w różnych typach sieci i ma kluczowe znaczenie dla efektywnego zarządzania ruchem sieciowym.

Rola QoS w sieciach i aplikacjach
Quality of Service (QoS) to zestaw technologii i mechanizmów stosowanych w sieciach komputerowych i aplikacjach, które mają na celu zarządzanie i kontrolę jakości przesyłanych danych. Rola QoS w sieciach i aplikacjach jest niezwykle istotna, ponieważ umożliwia zapewnienie odpowiednich poziomów wydajności, niezawodności i bezpieczeństwa w przesyłaniu informacji.

Zapewnienie odpowiedniej jakości usług
Jedną z głównych ról QoS jest zapewnienie odpowiedniej jakości usług (Quality of Service) w sieciach komputerowych. Dzięki QoS można zdefiniować priorytety dla różnych rodzajów danych i aplikacji, co umożliwia lepsze zarządzanie i kontrolę nad dostępem do przepustowości sieciowej. Ważniejsze i krytyczne aplikacje mogą otrzymać więcej przepustowości, podczas gdy mniej istotne aplikacje mogą działać na mniejszej przepustowości.

Zarządzanie przepustowością sieciową
QoS ma również kluczową rolę w zarządzaniu przepustowością sieciową. Dzięki zastosowaniu odpowiednich mechanizmów i algorytmów QoS, można kontrolować i ograniczać przepływ danych w sieci, aby uniknąć przeciążenia i zagwarantować, że krytyczne aplikacje będą miały wystarczającą przepustowość. Dzięki temu możliwe jest również uniknięcie opóźnień i utraty pakietów danych.

QoS może także pomagać w zagwarantowaniu wysokiej jakości połączeń w czasie rzeczywistym, takich jak transmisje wideo, wideokonferencje czy transmisje głosowe. Zarządzanie priorytetami i kontrola przepustowości może zapewnić płynne i bezproblemowe przesyłanie multimediów, minimalizując opóźnienia, zacięcia i utratę jakości.

Bezpieczeństwo aplikacji i danych
Kolejną ważną rolą QoS jest zapewnienie bezpieczeństwa aplikacji i danych w sieciach komputerowych. Dzięki QoS można stosować różne mechanizmy, takie jak filtrowanie ruchu sieciowego czy kontrola dostępu, aby zwiększyć bezpieczeństwo i ochronę przed atakami z zewnątrz. QoS umożliwia również monitorowanie i wykrywanie nieprawidłowych i niebezpiecznych aktywności w sieci, co pozwala na szybką reakcję i łatwe zarządzanie zabezpieczeniami.

Zarządzanie priorytetami aplikacji i danych
Kontrola przepustowości sieciowej
Zapewnienie jakości usług
Minimalizowanie opóźnień i utraty pakietów
Zwiększenie bezpieczeństwa aplikacji i danych

Wszystkie te role QoS w sieciach i aplikacjach są niezwykle ważne dla zapewnienia efektywnego i niezawodnego działania sieci, jak również dla zadowolenia użytkowników i klientów. Dlatego warto zrozumieć i umiejętnie wykorzystać QoS w swojej infrastrukturze sieciowej i aplikacjach.

Znaczenie QoS dla użytkowników i firm
Quality of Service (QoS) odgrywa kluczową rolę w zapewnianiu wysokiej jakości usług użytkownikom i firmom. QoS umożliwia kontrolę i zarządzanie ruchem sieciowym, co jest niezbędne do utrzymania odpowiedniej wydajności i niezawodności sieci.

Dla użytkowników przekładają się na to szybsze czasy odpowiedzi, mniejsze opóźnienia i wyższa jakość transmisji danych. Dzięki QoS użytkownicy mogą cieszyć się płynnym strumieniowaniem filmów, bezprzewodową transmisją danych i niezakłóconą komunikacją głosową. To oznacza mniej zacięć podczas granowania, brak opóźnień podczas prowadzenia wideokonferencji i płynne korzystanie z aplikacji internetowych.

Korzyści dla użytkowników:

Szybsza i bardziej responsywna sieć
Wyższa jakość usług, takich jak strumieniowanie multimediów, gry online i wideokonferencje
Mniejsze opóźnienia i zacięcia
Stabilne połączenie bez przerywania transmisji danych
Większa przepustowość dla krytycznych aplikacji

Dla firm QoS jest niezwykle istotne w celu zapewnienia niezawodności i wydajności sieci. To pozwala na efektywne zarządzanie ruchem sieciowym, co jest niezbędne w przypadku korzystania z różnych aplikacji i usług. Dzięki QoS firmy mogą priorytetyzować ruch sieciowy zgodnie z ich potrzebami, zapewniając nieprzerwane działanie krytycznych aplikacji i usług.

Korzyści dla firm:

Stabilna i niezawodna sieć
Zapewnienie wysokiej dostępności dla kluczowych usług i aplikacji
Mniejsze koszty związane z przestojami sieciowymi i niedziałającymi usługami

Możliwość dostosowania priorytetów ruchu sieciowego do indywidualnych potrzeb firmy
Większa wydajność i produktywność pracowników
Wszystko to sprawia, że QoS jest nieodzownym elementem dla użytkowników i firm, które zależą od wysokiej jakości usług i nieprzerwanej pracy sieci]]> Quality of Service (QoS) to kluczowy element w dziedzinie telekomunikacji, a zwłaszcza w sieciach komputerowych. Jest to zestaw technik i procedur, które pozwalają na zarządzanie przepływem danych w sieci w taki sposób, aby zapewnić określonym usługom lub aplikacjom priorytetowy dostęp do zasobów sieciowych.

QoS ma na celu minimalizację opóźnień, straty pakietów, fluktuacji przepustowości i innych problemów mogących wystąpić w sieci. Dzięki QoS możemy zapewnić stabilne i niezawodne działanie aplikacji wymagających szybkiego i nieprzerwanego przesyłania danych, takich jak video-konferencje, gry online czy usługi strumieniowania wideo.

Procedury QoS polegają na nadawaniu pakietom danych różnych priorytetów w zależności od ich charakteru i wymagań aplikacji. Dzięki temu możliwe jest skierowanie pakietów o najwyższym priorytecie przez sieć w pierwszej kolejności, co pozytywnie wpływa na jakość transmisji danych. Oznacza to, że nawet przy dużym obciążeniu sieci, ważne transmisje nie zostaną opóźnione lub utracone.

Wprowadzenie do QoS – Wyjaśnienie, Definicja i Ważność
QoS (Quality of Service), czyli jakość usług, to pojęcie powszechnie stosowane w dziedzinie telekomunikacji. Oznacza ono zestaw technik i mechanizmów mających na celu zapewnienie odpowiedniej jakości transmisji danych, głosu i wideo w sieciach komunikacyjnych. QoS jest szczególnie istotne w przypadku korzystania z usług w czasie rzeczywistym, takich jak wideokonferencje, strumieniowe przesyłanie danych czy VoIP.

Główną ideą QoS jest zapewnienie priorytetowego traktowania określonych rodzajów ruchu sieciowego w celu zminimalizowania opóźnień, strat pakietów i jitteru. Dzięki temu możliwe jest utrzymanie wysokiej jakości usług, nawet w przypadku dużej obciążenia sieci.

Definicja QoS
QoS jest zbiorem technik i mechanizmów, które pozwalają na kontrolę i zarządzanie ruchem w sieciach komunikacyjnych. Główne cele QoS to zapewnienie minimalnego opóźnienia, jak również maksymalnej przepustowości i niezawodności.

W celu osiągnięcia tych celów, QoS korzysta ze strategii, takich jak priorytetyzacja ruchu, rezerwacja zasobów, kontroli przepustowości i zarządzania kolejkami. Dzięki tym technikom możliwe jest zaspokojenie wymagań różnych rodzajów ruchu sieciowego.

Ważność QoS
QoS ma kluczowe znaczenie w dzisiejszych sieciach komunikacyjnych, zwłaszcza w kontekście rosnącej liczby aplikacji i usług korzystających z sieci w czasie rzeczywistym. Bez odpowiedniej jakości usług, użytkownicy doświadczają opóźnień, pogorszenia jakości wideo i dźwięku, a nawet rozłączeń.

Przykładami usług, które wymagają wysokiej jakości transmisji danych, są telefonia VoIP, wideokonferencje, strumieniowe przesyłanie wideo, czy nawet prosty przesył tekstu w czasie rzeczywistym. Bez QoS te usługi mogą być niedostępne lub oferować zadowalające wyniki.

Dlatego QoS jest nieodzownym elementem dla operatorów sieci, dostawców usług internetowych i innych firm zajmujących się przesyłaniem danych. Pozwala ono na zapewnienie wysokiej jakości usług i zadowolenia klientów, a jednocześnie optymalizację wykorzystania zasobów sieciowych.

Podsumowując, QoS to niezbędny element sieci komunikacyjnych, który pozwala na zapewnienie odpowiedniej jakości usług w czasie rzeczywistym. Dzięki zastosowaniu różnych technik i mechanizmów, QoS minimalizuje opóźnienia, straty pakietów i jitter, poprawiając jakość i dostępność usług dla użytkowników.

Czym jest Quality of Service (QoS)?
Quality of Service (QoS) to zestaw technik i mechanizmów używanych w sieciach komputerowych w celu zarządzania i kontrolowania jakości transmisji danych. QoS ma na celu zapewnienie priorytetowego dostępu do sieci i zasobów sieciowych dla określonych aplikacji, urządzeń lub użytkowników. Dzięki QoS można kontrolować przepływność danych, opóźnienia, straty pakietów i inne parametry. Jest to szczególnie ważne w przypadku aplikacji wymagających niskiego opóźnienia, takich jak wideokonferencje czy gry online.

Jak działa QoS?
QoS działa poprzez nadawanie priorytetów różnym typom ruchu sieciowego. Klasom ruchu przydzielane są różne poziomy priorytetów, na podstawie których sieć decyduje, jak alokować zasoby i przetwarzać dane. Można używać różnych mechanizmów QoS, takich jak:

Kontrola przepływu – zapobiega przeciążeniu sieci, regulując tempo przesyłania danych
Kolejkowanie – gromadzi pakiety w kolejkach i przetwarza je zgodnie z ich priorytetem
Priorytetyzacja – nadaje priorytety różnym rodzajom ruchu, takim jak głosowy, wideo czy transmisja danych
Limitowanie pasma – ogranicza maksymalną przepustowość dla określonych rodzajów ruchu

Zastosowanie QoS
QoS jest stosowane w różnych typach sieci, w tym w sieciach lokalnych (LAN), sieciach rozległych (WAN) oraz w sieciach bezprzewodowych. Jest szczególnie przydatne w przypadku sieci o ograniczonym pasmie, gdzie ważne jest skuteczne zarządzanie przepływem danych. QoS jest również używane w chmurze obliczeniowej, w celu zapewnienia spójnej i wysokiej jakości usług dla różnych aplikacji. Dzięki QoS możliwe jest zastosowanie różnych scenariuszy priorytetów, zależnie od potrzeb użytkownika.

Korzyści QoS
Zapewnienie wysokiej jakości usług (QoS)
Zminimalizowanie opóźnień i strat pakietów
Zarządzanie pasmem w celu uniknięcia przeciążeń sieci
Priorytetyzacja ruchu zgodnie z wymaganiami aplikacji
Wniosek

Quality of Service (QoS) jest istotnym elementem w zarządzaniu sieciami komputerowymi. Dzięki QoS można zapewnić wysoką jakość usług, minimalizować opóźnienia i straty, a także kontrolować przepływ danych. Jest to szczególnie ważne w przypadku aplikacji wymagających niskiego opóźnienia i wysokiej jakości transmisji, takich jak wideokonferencje czy gry online. Dlatego QoS jest szeroko stosowane w różnych typach sieci i ma kluczowe znaczenie dla efektywnego zarządzania ruchem sieciowym.

Rola QoS w sieciach i aplikacjach
Quality of Service (QoS) to zestaw technologii i mechanizmów stosowanych w sieciach komputerowych i aplikacjach, które mają na celu zarządzanie i kontrolę jakości przesyłanych danych. Rola QoS w sieciach i aplikacjach jest niezwykle istotna, ponieważ umożliwia zapewnienie odpowiednich poziomów wydajności, niezawodności i bezpieczeństwa w przesyłaniu informacji.

Zapewnienie odpowiedniej jakości usług
Jedną z głównych ról QoS jest zapewnienie odpowiedniej jakości usług (Quality of Service) w sieciach komputerowych. Dzięki QoS można zdefiniować priorytety dla różnych rodzajów danych i aplikacji, co umożliwia lepsze zarządzanie i kontrolę nad dostępem do przepustowości sieciowej. Ważniejsze i krytyczne aplikacje mogą otrzymać więcej przepustowości, podczas gdy mniej istotne aplikacje mogą działać na mniejszej przepustowości.

Zarządzanie przepustowością sieciową
QoS ma również kluczową rolę w zarządzaniu przepustowością sieciową. Dzięki zastosowaniu odpowiednich mechanizmów i algorytmów QoS, można kontrolować i ograniczać przepływ danych w sieci, aby uniknąć przeciążenia i zagwarantować, że krytyczne aplikacje będą miały wystarczającą przepustowość. Dzięki temu możliwe jest również uniknięcie opóźnień i utraty pakietów danych.

QoS może także pomagać w zagwarantowaniu wysokiej jakości połączeń w czasie rzeczywistym, takich jak transmisje wideo, wideokonferencje czy transmisje głosowe. Zarządzanie priorytetami i kontrola przepustowości może zapewnić płynne i bezproblemowe przesyłanie multimediów, minimalizując opóźnienia, zacięcia i utratę jakości.

Bezpieczeństwo aplikacji i danych
Kolejną ważną rolą QoS jest zapewnienie bezpieczeństwa aplikacji i danych w sieciach komputerowych. Dzięki QoS można stosować różne mechanizmy, takie jak filtrowanie ruchu sieciowego czy kontrola dostępu, aby zwiększyć bezpieczeństwo i ochronę przed atakami z zewnątrz. QoS umożliwia również monitorowanie i wykrywanie nieprawidłowych i niebezpiecznych aktywności w sieci, co pozwala na szybką reakcję i łatwe zarządzanie zabezpieczeniami.

Zarządzanie priorytetami aplikacji i danych
Kontrola przepustowości sieciowej
Zapewnienie jakości usług
Minimalizowanie opóźnień i utraty pakietów
Zwiększenie bezpieczeństwa aplikacji i danych

Wszystkie te role QoS w sieciach i aplikacjach są niezwykle ważne dla zapewnienia efektywnego i niezawodnego działania sieci, jak również dla zadowolenia użytkowników i klientów. Dlatego warto zrozumieć i umiejętnie wykorzystać QoS w swojej infrastrukturze sieciowej i aplikacjach.

Znaczenie QoS dla użytkowników i firm
Quality of Service (QoS) odgrywa kluczową rolę w zapewnianiu wysokiej jakości usług użytkownikom i firmom. QoS umożliwia kontrolę i zarządzanie ruchem sieciowym, co jest niezbędne do utrzymania odpowiedniej wydajności i niezawodności sieci.

Dla użytkowników przekładają się na to szybsze czasy odpowiedzi, mniejsze opóźnienia i wyższa jakość transmisji danych. Dzięki QoS użytkownicy mogą cieszyć się płynnym strumieniowaniem filmów, bezprzewodową transmisją danych i niezakłóconą komunikacją głosową. To oznacza mniej zacięć podczas granowania, brak opóźnień podczas prowadzenia wideokonferencji i płynne korzystanie z aplikacji internetowych.

Korzyści dla użytkowników:

Szybsza i bardziej responsywna sieć
Wyższa jakość usług, takich jak strumieniowanie multimediów, gry online i wideokonferencje
Mniejsze opóźnienia i zacięcia
Stabilne połączenie bez przerywania transmisji danych
Większa przepustowość dla krytycznych aplikacji

Dla firm QoS jest niezwykle istotne w celu zapewnienia niezawodności i wydajności sieci. To pozwala na efektywne zarządzanie ruchem sieciowym, co jest niezbędne w przypadku korzystania z różnych aplikacji i usług. Dzięki QoS firmy mogą priorytetyzować ruch sieciowy zgodnie z ich potrzebami, zapewniając nieprzerwane działanie krytycznych aplikacji i usług.

Korzyści dla firm:

Stabilna i niezawodna sieć
Zapewnienie wysokiej dostępności dla kluczowych usług i aplikacji
Mniejsze koszty związane z przestojami sieciowymi i niedziałającymi usługami

Możliwość dostosowania priorytetów ruchu sieciowego do indywidualnych potrzeb firmy
Większa wydajność i produktywność pracowników
Wszystko to sprawia, że QoS jest nieodzownym elementem dla użytkowników i firm, które zależą od wysokiej jakości usług i nieprzerwanej pracy sieci]]> <![CDATA[VLSM – Variable Length Subnet Mask]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=343 Fri, 26 Apr 2024 17:57:22 +0000 matt]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=343 Kolejnym rozwiązaniem usprawniającym efektywne wykorzystanie sieci IPv4 jest Variable lenght subnet Mask – VLSM. Rozwiązanie to jest bardzo podobne do Classless Inter-domain Routing ponieważ również pozwala na podzieleniu większej podsieci na kilka mniejszych. Jednak jak zawsze diabeł tkwi w szczegółach.

Wykorzystanie maski podsieci nie było konieczne, ponieważ na podstawie pierwszego oktetu można było okreslić przynależność adresu do danej klasy. Dzięki czemu rozmiar był z góry ustalony. Jednak wraz z CIDR podział większej sieci np. /16 na mniejsze zakładał wykorzystanie masek o takiej samej długości np. /24. Możliwość utworzenia podsieci o różnych długościach maski wprowadzono dopiero w VLSM. W ten sposób możemy otrzymać blok adresów IPv4 o długości /24 i podzielić go na kilka /26 oraz jednocześnie wydzielić mniejsze jeszcze mniejsze sieci /30, Oczywiscie pamietajac o prawidlowej konfiguracji przydzielania IP adresów nie zapominajac o broudcast oraz mask podsieci w zaleznosci ile hostow ma pracowac w pod sieci sieci.]]> Kolejnym rozwiązaniem usprawniającym efektywne wykorzystanie sieci IPv4 jest Variable lenght subnet Mask – VLSM. Rozwiązanie to jest bardzo podobne do Classless Inter-domain Routing ponieważ również pozwala na podzieleniu większej podsieci na kilka mniejszych. Jednak jak zawsze diabeł tkwi w szczegółach.

Wykorzystanie maski podsieci nie było konieczne, ponieważ na podstawie pierwszego oktetu można było okreslić przynależność adresu do danej klasy. Dzięki czemu rozmiar był z góry ustalony. Jednak wraz z CIDR podział większej sieci np. /16 na mniejsze zakładał wykorzystanie masek o takiej samej długości np. /24. Możliwość utworzenia podsieci o różnych długościach maski wprowadzono dopiero w VLSM. W ten sposób możemy otrzymać blok adresów IPv4 o długości /24 i podzielić go na kilka /26 oraz jednocześnie wydzielić mniejsze jeszcze mniejsze sieci /30, Oczywiscie pamietajac o prawidlowej konfiguracji przydzielania IP adresów nie zapominajac o broudcast oraz mask podsieci w zaleznosci ile hostow ma pracowac w pod sieci sieci.]]> <![CDATA[Routing Table - Tablice routingu]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=337 Wed, 17 Apr 2024 12:49:03 +0000 matt]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=337
Jeśli router nie może określić, gdzie przekazać wiadomość, porzuci ją. Administratorzy sieci konfigurują statyczną trasę domyślną, która jest umieszczana w tabeli routingu, dzięki czemu pakiet nie zostanie porzucony z powodu braku sieci docelowej w tabeli routingu. Trasa domyślna to interfejs, przez który router przesyła dalej pakiet zawierający nieznany docelowy adres sieciowy IP. Ta domyślna trasa zwykle łączy się z innym routerem, który może przekazać pakiet do docelowej sieci docelowej.





* Typ- Typ połączenia. C oznacza bezpośrednio połączone.
* Sieć- Adres sieciowy.
* Port- Interfejs używany do przekazywania pakietów do sieci.]]>
Jeśli router nie może określić, gdzie przekazać wiadomość, porzuci ją. Administratorzy sieci konfigurują statyczną trasę domyślną, która jest umieszczana w tabeli routingu, dzięki czemu pakiet nie zostanie porzucony z powodu braku sieci docelowej w tabeli routingu. Trasa domyślna to interfejs, przez który router przesyła dalej pakiet zawierający nieznany docelowy adres sieciowy IP. Ta domyślna trasa zwykle łączy się z innym routerem, który może przekazać pakiet do docelowej sieci docelowej.





* Typ- Typ połączenia. C oznacza bezpośrednio połączone.
* Sieć- Adres sieciowy.
* Port- Interfejs używany do przekazywania pakietów do sieci.]]> <![CDATA[ARP (Address Resolution Protocol )]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=336 Wed, 17 Apr 2024 10:55:01 +0000 matt]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=336 (ARP) ( Address Resolution Protocol ) ( Protokól rozpoznawania adresów )  to protokół komunikacyjny używany do wykrywania adresu warstwy łącza, takiego jak adres MAC, powiązanego z danym adresem warstwy internetowej, zazwyczaj adresem IPv4


. To mapowanie jest kluczową funkcją w zestawie protokołów internetowych.

ARP działa w następujący sposób:

1  Gdy host chce komunikować się z innym hostem w tej samej sieci, musi znać jego adres MAC.

2 Host wysyła ARP request ( pakiet zapytania), który jest pakietem rozgłoszeniowym, do wszystkich hostów w sieci. Pakiet zawiera adresy MAC i IP nadawcy oraz adres IP celu.

3 Host posiadający pasujący adres IP odpowiada ARP reply pakietem zawierającym jego adres MAC.

4 Nadawca odbiera odpowiedź ARP i aktualizuje swoją pamięć podręczną ARP, czyli tabelę przechowującą mapowania adresów IP i MAC.

5 Nadawca może teraz używać adresu MAC do wysyłania pakietów danych do celu.

Komunikaty ARP są bezpośrednio kapsułkowane przez protokół warstwy łącza, taki jak Ethernet, i nie są kierowane przez węzły sieci. Rozmiar i format komunikatów ARP zależy od używanych technologii warstwy łącza danych i sieci. Na przykład w sieci IPv4 działającej w sieci Ethernet wiadomość ARP zawiera 48-bitowe pola dla nadawcy i docelowego adresu sprzętowego oraz 32-bitowe pola dla nadawcy i docelowego adresu protokołu


Istnieją różne odmiany protokołu ARP przeznaczone do różnych celów, na przykład:

* Reverse ARP (RARP): Protokół umożliwiający urządzeniu uzyskanie adresu IP z adresu MAC


* Proxy ARP: technika umożliwiająca urządzeniu odpowiadanie na żądania ARP w imieniu innego urządzenia, które nie znajduje się w tym samym segmencie sieci


* Inverse ARP( Odwrotny ARP ): Protokół umożliwiający urządzeniu odkrycie swojego adresu IP na podstawie adresu MAC w połączeniu punkt-punkt


Oto przykład działania protokołu ARP w sieci IPv4 działającej w sieci Ethernet


* Załóżmy, że urządzenie A z adresem IP 192.168.1.1 i adresem MAC AA:AA:AA:AA:AA:AA chce wysłać dane do urządzenia B z adresem IP 192.168.1.2 i adresem MAC BB:BB:BB:BB:BB:BB .

* Urządzenie A sprawdza swoją pamięć podręczną ARP, aby sprawdzić, czy ma adres MAC urządzenia B. Jeśli nie, wysyła komunikat ARP request do wszystkich urządzeń w sieci z następującymi polami: Adres sprzętowy nadawcy: AA:AA:AA: AA:AA:AA Adres protokołu nadawcy: 192.168.1.1 Docelowy adres sprzętowy: 00:00:00:00:00:00 (nieznany) Docelowy adres protokołu: 192.168.1.2 Kod operacji: 1 (żądanie)

* Urządzenie B odbiera komunikat żądania ARP request i rozpoznaje swój własny adres IP w polu adresu protokołu docelowego. Odpowiada komunikatem odpowiedzi ARP reply do urządzenia A, zawierającym następujące pola: Adres sprzętowy nadawcy: BB:BB:BB:BB:BB:BB Adres protokołu nadawcy: 192.168.1.2 Docelowy adres sprzętowy: AA:AA:AA:AA: AA:AA Adres protokołu docelowego: 192.168.1.1 Kod operacji: 2 (odpowiedź)

* Urządzenie A odbiera komunikat odpowiedzi ARP reply i aktualizuje swoją pamięć podręczną ARP mapowaniem 192.168.1.2 i BB:BB:BB:BB:BB:BB. Następnie wykorzystuje adres MAC urządzenia B do wysyłania do niego danych.]]> (ARP) ( Address Resolution Protocol ) ( Protokól rozpoznawania adresów )  to protokół komunikacyjny używany do wykrywania adresu warstwy łącza, takiego jak adres MAC, powiązanego z danym adresem warstwy internetowej, zazwyczaj adresem IPv4


. To mapowanie jest kluczową funkcją w zestawie protokołów internetowych.

ARP działa w następujący sposób:

1  Gdy host chce komunikować się z innym hostem w tej samej sieci, musi znać jego adres MAC.

2 Host wysyła ARP request ( pakiet zapytania), który jest pakietem rozgłoszeniowym, do wszystkich hostów w sieci. Pakiet zawiera adresy MAC i IP nadawcy oraz adres IP celu.

3 Host posiadający pasujący adres IP odpowiada ARP reply pakietem zawierającym jego adres MAC.

4 Nadawca odbiera odpowiedź ARP i aktualizuje swoją pamięć podręczną ARP, czyli tabelę przechowującą mapowania adresów IP i MAC.

5 Nadawca może teraz używać adresu MAC do wysyłania pakietów danych do celu.

Komunikaty ARP są bezpośrednio kapsułkowane przez protokół warstwy łącza, taki jak Ethernet, i nie są kierowane przez węzły sieci. Rozmiar i format komunikatów ARP zależy od używanych technologii warstwy łącza danych i sieci. Na przykład w sieci IPv4 działającej w sieci Ethernet wiadomość ARP zawiera 48-bitowe pola dla nadawcy i docelowego adresu sprzętowego oraz 32-bitowe pola dla nadawcy i docelowego adresu protokołu


Istnieją różne odmiany protokołu ARP przeznaczone do różnych celów, na przykład:

* Reverse ARP (RARP): Protokół umożliwiający urządzeniu uzyskanie adresu IP z adresu MAC


* Proxy ARP: technika umożliwiająca urządzeniu odpowiadanie na żądania ARP w imieniu innego urządzenia, które nie znajduje się w tym samym segmencie sieci


* Inverse ARP( Odwrotny ARP ): Protokół umożliwiający urządzeniu odkrycie swojego adresu IP na podstawie adresu MAC w połączeniu punkt-punkt


Oto przykład działania protokołu ARP w sieci IPv4 działającej w sieci Ethernet


* Załóżmy, że urządzenie A z adresem IP 192.168.1.1 i adresem MAC AA:AA:AA:AA:AA:AA chce wysłać dane do urządzenia B z adresem IP 192.168.1.2 i adresem MAC BB:BB:BB:BB:BB:BB .

* Urządzenie A sprawdza swoją pamięć podręczną ARP, aby sprawdzić, czy ma adres MAC urządzenia B. Jeśli nie, wysyła komunikat ARP request do wszystkich urządzeń w sieci z następującymi polami: Adres sprzętowy nadawcy: AA:AA:AA: AA:AA:AA Adres protokołu nadawcy: 192.168.1.1 Docelowy adres sprzętowy: 00:00:00:00:00:00 (nieznany) Docelowy adres protokołu: 192.168.1.2 Kod operacji: 1 (żądanie)

* Urządzenie B odbiera komunikat żądania ARP request i rozpoznaje swój własny adres IP w polu adresu protokołu docelowego. Odpowiada komunikatem odpowiedzi ARP reply do urządzenia A, zawierającym następujące pola: Adres sprzętowy nadawcy: BB:BB:BB:BB:BB:BB Adres protokołu nadawcy: 192.168.1.2 Docelowy adres sprzętowy: AA:AA:AA:AA: AA:AA Adres protokołu docelowego: 192.168.1.1 Kod operacji: 2 (odpowiedź)

* Urządzenie A odbiera komunikat odpowiedzi ARP reply i aktualizuje swoją pamięć podręczną ARP mapowaniem 192.168.1.2 i BB:BB:BB:BB:BB:BB. Następnie wykorzystuje adres MAC urządzenia B do wysyłania do niego danych.]]> <![CDATA[protokół STP]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=328 Mon, 11 Mar 2024 14:27:35 +0000 matt]]> https://naszepasieki.org/forum/showthread.php?tid=328 protokół STP -(ang. Spanning Tree Protocol), którego zadaniem jest zapobieganie pętli ramek, jakie mogę powstać w przypadku użycia nadmiarowej ilości połączeń pomiędzy przełącznikami.

Aby można było wykorzystać większą ilość połączeń, możemy albo wyłączyć protokół STP, co jest bardzo ryzykowne.

Konfiguracja takiej funkcjonalności opisanej w standardzie 802.3ad jest specjalnie skomplikowana, dlatego zanim ja zrealizujemy no to kilka słów na temat metod takiego łączenia portów. Do dyspozycji mamy dwie drogi, albo statyczną konfigurację bez użycia protokołów sieciowych, lub też dynamiczną, z wykorzystaniem jednego z dwóch protokołów sieciowych, które taką agregację, takie łączenie umożliwiają. Metoda statyczna ma tę przewagę nad dynamiczną, że nie wykorzystuje do tego żadnych protokołów sieciowych, dzięki temu w naszej sieci nie wysyłane są dodatkowe dane generowane przez te protokoły.

W przypadku agregacji dynamicznej, stosuje się protokoły PAgP (ang. Port Aggregation Protocol) oraz LACP (ang. Link Aggregation Control Protocol). Zasadnicza różnica między nimi jest taka, że ten pierwszy jest własnością CISCO i wspierany jest tylko na urządzeniach tej firmy, chociaż najnowsze urządzenia mogą go już nie obsługiwać, drugi natomiast to standard otwarty, z którego korzystają wszystkie urządzenia, w tym również urządzenia CISCO. Zasadniczo działanie tych protokołów jest zbliżone dlatego decyzja, który wybrać zależy tak naprawdę od tego jakie urządzenia macie w swojej sieci. Jeśli macie sprzęt tylko CISCO to śmiało możecie zastosować protokół PAgP, jeśli w sieci macie mieszankę, albo tylko sprzęt innych marek no to wyboru nie ma i należy użyć protokołu LACP.

Wiecej znajdziesz tutaj na temat protokołu STP  ale ostrzegam jednak, że wchodzi to na taki poziom zagłębiania się w szczegóły, że mózg może eksplodować od nadmiaru wiedzy…). - https://www.nastykusieci.pl/stp-wprowadzenie/


1. Bazować będziemy na topologii trójkąta, która już się wcześniej pojawiła. Adresy MAC przedstawiane są dal prostoty w skróconej formie. Ponadto dopisane zostały priorytety do poszczególnych przełączników – jest to jeden z elementów mechanizmu STP, o którym zaraz sobie powiemy:

[Obrazek: STP_10-1.jpeg.webp]
Topologia bazowa z przełącznikami połączonymi w trójkąt

Podstawowym komponentem działania STP jest specjalna ramka, którą przełączniki będą między sobą przesyłać. Mowa tu o BPDU (ang. Bridge Protocol Data Unit). W ramce BPDU w polu „Bridge ID” znajdziemy między innymi adres MAC oraz priorytet przełącznika, który taką ramkę nadał:

[Obrazek: STP_frame_fields.jpg.webp]
Pola zawarte w ramce BPDU

Bridge ID to nic innego jak zestawienie priorytetu danego przełącznika z jego adresem MAC. W przypadku przełącznika A będzie to zatem „32768:AA:AA”. Warto w tym przypadku nadmienić, że priorytet 32768 jest priorytetem domyślnym dla każdego przełącznika.




STP - statusy portów

Designated Port (DP) czyli port w stanie forwarding. Oznacza to po prostu, że jest to zwykły, normalnie działający port. Wszystkie porty przełącznika wybranego jako Root Bridge będą zawsze portami Designated

2. Przełączniki w pierwszym etapie będą wysyłać między sobą ramki BPDU:

[Obrazek: STP_11.jpeg.webp]
Przełączniki przesyłające między sobą BPDU

Celem takiej wymiany jest wybranie tzw. root bridge’a czyli korzenia naszego drzewa rozpinającego. Zasada jest taka, że to przełącznik z najniższym Bridge ID zostanie wybrany jako Root Bridge.

3. W naszym przykładzie to przełącznik A zostanie wybrany jako Root Bridge. Wszystkie przełączniki mają równy, domyślny priorytet 32768, zatem czynnikiem rozstrzygającym jest najniższy numerycznie adres MAC:

[Obrazek: STP_12.jpeg.webp]
Przełącznik A zostaje wybrany Root Bridgem

4. W STP mamy do czynienia z różnymi statusami portów. Będziemy je poznawać po kolei. Pierwszym z nich jest Designated Port (DP) czyli port w stanie forwarding. Oznacza to po prostu, że jest to zwykły, normalnie działający port. Wszystkie porty przełącznika wybranego jako Root Bridge będą zawsze portami Designated:

[Obrazek: STP_13.jpeg.webp]
Porty na Root Bridge’u uzyskują status Designated Portów

5. W kolejnym etapie pozostałe przełączniki (B & C) muszą określić na podstawie informacji zawartych w przesyłanych BPDU jaka jest najkrótsza ścieżka do Root Bridge’a. W naszym przykładzie sprawa jest oczywista: najkrótsza droga do Root Bridge’a dla przełącznika B wiedzie przez port Gi 0/3, podczas gdy dla przełącznika C przez port Gi 0/6. Porty te będą miały nadany status Root Port (RP) i również będą w stanie forwarding:

[Obrazek: STP_14.jpeg.webp]
Porty w kierunku Root Bridge’a uzyskują status Root Portów

Wspomniałem przed chwilą, że zostanie wybrana najkrótsza ścieżka. Doprecyzujmy to teraz. W przypadku STP najkrótsza ścieżka to tak naprawdę ta, którą najszybciej dotrzemy do Root Bridge’a. Musimy zatem wziąć pod uwagę prędkości danych interfejsów. Sprawa ma się bardzo podobnie do tego co ma miejsce w przypadku np. protokołu routingu OSPF. Szybciej dotrzemy do miejsca docelowego wykonując trzy przeskoki po interfejsach 10 Gbit/s niż jeden przeskok na interfejsie 1 Gbit/s.


Root Port (RP) również będą w stanie forwarding - to porty ktore maja najkrótsza droga do Root Bridge’a.


W STP (802.1D) poszczególne prędkości portów mają przyporządkowane następujące koszty:

10 Mbit/s – koszt 100
100 Mbit/s – koszt 19
1000 Mbit/s – koszt 4

Jeżeli spojrzymy na naszą topologię z tej perspektywy i weźmiemy pod uwagę sumę kosztów interfejsów (wyjściowych na każdym przełączniku) od przełącznika B w kierunku Root Bridge’a to potwierdzi się, że dokonaliśmy dobrego wyboru Root Portu:

[Obrazek: STP_15.jpeg.webp]
Biorąc pod uwagę prędkości poszczególnych interfejsów przełącznik B ma najniższy koszt do Root Bridge’a na porcie Gi 0/3, który przez to staje się Root Portem


Analogicznie sprawa ma się w przypadku przełącznika C. Nadal mamy jednak pętlę. Czas ją wyeliminować.

6. W celu wyeliminowania pętli STP będzie musiało zablokować jeden z portów na łączu między przełącznikiem B oraz C. Który to powinien być port? W pierwszej kolejności zostaną porównane Bridge ID obu przełączników. Switch B ma niższy Bridge ID zatem port po jego stronie uzyska status Designated:

[Obrazek: STP_16.jpeg.webp]
Port Gi 0/4 na przełączniku B uzyskuje status Designated z uwagi na niższy Bridge ID przełącznika B względem przełącznika C

Nie pozostaje nam teraz nic innego jak zablokować port Gi 0/5 na przełączniku C. Port ten będzie miał status Non-Designated Port (NDP) i znajdować się będzie w stanie blocking. Port w stanie blocking nie przesyła żadnych danych poza ramkami BPDU:

[Obrazek: STP_17.jpeg.webp]
Port Gi 0/5 na przełączniku C uzyskuje status Non-Designated i zostaje zablokowany w celu wyeliminowania pętli w sieci


I w ten oto sposób wyeliminowaliśmy pętlę! Zabawa się jednak dopiero zaczyna…

W tym artykule przedstawiłem Ci podstawowe komponenty składające się na STP.




Role Portow STP w tym dziale : https://www.nastykusieci.pl/stp-role-portow/]]> protokół STP -(ang. Spanning Tree Protocol), którego zadaniem jest zapobieganie pętli ramek, jakie mogę powstać w przypadku użycia nadmiarowej ilości połączeń pomiędzy przełącznikami.

Aby można było wykorzystać większą ilość połączeń, możemy albo wyłączyć protokół STP, co jest bardzo ryzykowne.

Konfiguracja takiej funkcjonalności opisanej w standardzie 802.3ad jest specjalnie skomplikowana, dlatego zanim ja zrealizujemy no to kilka słów na temat metod takiego łączenia portów. Do dyspozycji mamy dwie drogi, albo statyczną konfigurację bez użycia protokołów sieciowych, lub też dynamiczną, z wykorzystaniem jednego z dwóch protokołów sieciowych, które taką agregację, takie łączenie umożliwiają. Metoda statyczna ma tę przewagę nad dynamiczną, że nie wykorzystuje do tego żadnych protokołów sieciowych, dzięki temu w naszej sieci nie wysyłane są dodatkowe dane generowane przez te protokoły.

W przypadku agregacji dynamicznej, stosuje się protokoły PAgP (ang. Port Aggregation Protocol) oraz LACP (ang. Link Aggregation Control Protocol). Zasadnicza różnica między nimi jest taka, że ten pierwszy jest własnością CISCO i wspierany jest tylko na urządzeniach tej firmy, chociaż najnowsze urządzenia mogą go już nie obsługiwać, drugi natomiast to standard otwarty, z którego korzystają wszystkie urządzenia, w tym również urządzenia CISCO. Zasadniczo działanie tych protokołów jest zbliżone dlatego decyzja, który wybrać zależy tak naprawdę od tego jakie urządzenia macie w swojej sieci. Jeśli macie sprzęt tylko CISCO to śmiało możecie zastosować protokół PAgP, jeśli w sieci macie mieszankę, albo tylko sprzęt innych marek no to wyboru nie ma i należy użyć protokołu LACP.

Wiecej znajdziesz tutaj na temat protokołu STP  ale ostrzegam jednak, że wchodzi to na taki poziom zagłębiania się w szczegóły, że mózg może eksplodować od nadmiaru wiedzy…). - https://www.nastykusieci.pl/stp-wprowadzenie/


1. Bazować będziemy na topologii trójkąta, która już się wcześniej pojawiła. Adresy MAC przedstawiane są dal prostoty w skróconej formie. Ponadto dopisane zostały priorytety do poszczególnych przełączników – jest to jeden z elementów mechanizmu STP, o którym zaraz sobie powiemy:

[Obrazek: STP_10-1.jpeg.webp]
Topologia bazowa z przełącznikami połączonymi w trójkąt

Podstawowym komponentem działania STP jest specjalna ramka, którą przełączniki będą między sobą przesyłać. Mowa tu o BPDU (ang. Bridge Protocol Data Unit). W ramce BPDU w polu „Bridge ID” znajdziemy między innymi adres MAC oraz priorytet przełącznika, który taką ramkę nadał:

[Obrazek: STP_frame_fields.jpg.webp]
Pola zawarte w ramce BPDU

Bridge ID to nic innego jak zestawienie priorytetu danego przełącznika z jego adresem MAC. W przypadku przełącznika A będzie to zatem „32768:AA:AA”. Warto w tym przypadku nadmienić, że priorytet 32768 jest priorytetem domyślnym dla każdego przełącznika.




STP - statusy portów

Designated Port (DP) czyli port w stanie forwarding. Oznacza to po prostu, że jest to zwykły, normalnie działający port. Wszystkie porty przełącznika wybranego jako Root Bridge będą zawsze portami Designated

2. Przełączniki w pierwszym etapie będą wysyłać między sobą ramki BPDU:

[Obrazek: STP_11.jpeg.webp]
Przełączniki przesyłające między sobą BPDU

Celem takiej wymiany jest wybranie tzw. root bridge’a czyli korzenia naszego drzewa rozpinającego. Zasada jest taka, że to przełącznik z najniższym Bridge ID zostanie wybrany jako Root Bridge.

3. W naszym przykładzie to przełącznik A zostanie wybrany jako Root Bridge. Wszystkie przełączniki mają równy, domyślny priorytet 32768, zatem czynnikiem rozstrzygającym jest najniższy numerycznie adres MAC:

[Obrazek: STP_12.jpeg.webp]
Przełącznik A zostaje wybrany Root Bridgem

4. W STP mamy do czynienia z różnymi statusami portów. Będziemy je poznawać po kolei. Pierwszym z nich jest Designated Port (DP) czyli port w stanie forwarding. Oznacza to po prostu, że jest to zwykły, normalnie działający port. Wszystkie porty przełącznika wybranego jako Root Bridge będą zawsze portami Designated:

[Obrazek: STP_13.jpeg.webp]
Porty na Root Bridge’u uzyskują status Designated Portów

5. W kolejnym etapie pozostałe przełączniki (B & C) muszą określić na podstawie informacji zawartych w przesyłanych BPDU jaka jest najkrótsza ścieżka do Root Bridge’a. W naszym przykładzie sprawa jest oczywista: najkrótsza droga do Root Bridge’a dla przełącznika B wiedzie przez port Gi 0/3, podczas gdy dla przełącznika C przez port Gi 0/6. Porty te będą miały nadany status Root Port (RP) i również będą w stanie forwarding:

[Obrazek: STP_14.jpeg.webp]
Porty w kierunku Root Bridge’a uzyskują status Root Portów

Wspomniałem przed chwilą, że zostanie wybrana najkrótsza ścieżka. Doprecyzujmy to teraz. W przypadku STP najkrótsza ścieżka to tak naprawdę ta, którą najszybciej dotrzemy do Root Bridge’a. Musimy zatem wziąć pod uwagę prędkości danych interfejsów. Sprawa ma się bardzo podobnie do tego co ma miejsce w przypadku np. protokołu routingu OSPF. Szybciej dotrzemy do miejsca docelowego wykonując trzy przeskoki po interfejsach 10 Gbit/s niż jeden przeskok na interfejsie 1 Gbit/s.


Root Port (RP) również będą w stanie forwarding - to porty ktore maja najkrótsza droga do Root Bridge’a.


W STP (802.1D) poszczególne prędkości portów mają przyporządkowane następujące koszty:

10 Mbit/s – koszt 100
100 Mbit/s – koszt 19
1000 Mbit/s – koszt 4

Jeżeli spojrzymy na naszą topologię z tej perspektywy i weźmiemy pod uwagę sumę kosztów interfejsów (wyjściowych na każdym przełączniku) od przełącznika B w kierunku Root Bridge’a to potwierdzi się, że dokonaliśmy dobrego wyboru Root Portu:

[Obrazek: STP_15.jpeg.webp]
Biorąc pod uwagę prędkości poszczególnych interfejsów przełącznik B ma najniższy koszt do Root Bridge’a na porcie Gi 0/3, który przez to staje się Root Portem


Analogicznie sprawa ma się w przypadku przełącznika C. Nadal mamy jednak pętlę. Czas ją wyeliminować.

6. W celu wyeliminowania pętli STP będzie musiało zablokować jeden z portów na łączu między przełącznikiem B oraz C. Który to powinien być port? W pierwszej kolejności zostaną porównane Bridge ID obu przełączników. Switch B ma niższy Bridge ID zatem port po jego stronie uzyska status Designated:

[Obrazek: STP_16.jpeg.webp]
Port Gi 0/4 na przełączniku B uzyskuje status Designated z uwagi na niższy Bridge ID przełącznika B względem przełącznika C

Nie pozostaje nam teraz nic innego jak zablokować port Gi 0/5 na przełączniku C. Port ten będzie miał status Non-Designated Port (NDP) i znajdować się będzie w stanie blocking. Port w stanie blocking nie przesyła żadnych danych poza ramkami BPDU:

[Obrazek: STP_17.jpeg.webp]
Port Gi 0/5 na przełączniku C uzyskuje status Non-Designated i zostaje zablokowany w celu wyeliminowania pętli w sieci


I w ten oto sposób wyeliminowaliśmy pętlę! Zabawa się jednak dopiero zaczyna…

W tym artykule przedstawiłem Ci podstawowe komponenty składające się na STP.




Role Portow STP w tym dziale : https://www.nastykusieci.pl/stp-role-portow/]]>